1 2 3 4 5 6

Kalendarium


Partnerzy











Licznik odwiedzin: 2166002

Newsletter

Chcesz otrzymywać wiadomości o aktualnych wydarzeniach? Podaj Twój adres email i kliknij przycisk Zapisz.



Szukaj

Chcesz odnaleźć informację na stronie? Wpisz słowo kluczowe i kliknij przycisk Szukaj.



Tablica na trasie rowerej
41. Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca  w Dynowie

41. Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca w Dynowie

Kościół pw. św. Wawrzyńca należy do najstarszych i najcenniejszych zespołów sakralnych na Podkarpaciu. Na zespół oprócz kościoła składają się: dzwonnica, mur z bramą i kaplicami. Świątynia wzniesiona została w 1604 r. staraniem Katarzyny z Maciejowskich Wapowskiej oraz jej syna Jana Stanisława Wapowskiego; na miejscu drewnianego. Została znacznie uszkodzona i zdewastowana przez wojska Rakoczego, a następnie odbudowana w 1663 r. Szereg prac remontowych wykonano również pod koniec XVIII w. Wielokrotnie była restaurowana w latach późniejszych.

Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca wzniesiony został w stylu późnorenesansowym. Jest świątynią murowaną, zbudowaną na planie krzyża łacińskiego, orientowaną, jednonawową z transeptem, który tworzą kaplice kopułowe: Matki Bożej Dynowskiej i Pana Jezusa. Do nawy przylegają także: prezbiterium na rzucie prostokąta zamkniętego od wschodu trójbocznie, kaplica św. Antoniego z dawnym skarbcem na piętrze, od południa kruchta (dobudowana w końcu XIX w.), od zachodu dolna część dawnej wieży, a także murowany chór wsparty na trzech arkadach. Do prezbiterium przylega od północy zakrystia z niewielkim przedsionkiem, dostawionym do jej północnej ściany. Sklepienie nawy i prezbiterium pokrywa późnorenesansowa dekoracja stiukowa, nawiązująca do gotyckich sklepień sieciowych. Na ścianach bocznych widoczna jest polichromia figuralna z 1969 r. autorstwa Stanisława Szmuca. W wystroju kościoła na uwagę zasługują renesansowe, wykute w piaskowcu portale: w kruchcie zachodniej – pod wieżą z hermami i motywami okuciowymi w stylu manieryzmu niderlandzkiego, oraz w kruchcie południowej – z motywami roślinnymi i główkami aniołów.
Fasada zwieńczona jest szczytem późnobarokowym o falistym wykroju. Dach wzbogacono stylową sygnaturką z ażurową barokową latarnią.
Kościół posiada cenne zabytkowe wyposażenie: barokowy ołtarz główny wraz z krucyfiksem i obrazem św. Wawrzyńca (w zwieńczeniu) oraz w tym stylu ołtarze w kaplicach transeptu, obraz Matki Bożej Dynowskiej z Dzieciątkiem i chrzcielnica z XVII w., rokokowy prospekt organowy, barokowa ambona, ołtarz z obrazem św. Antoniego oraz ponadnaturalnej wielkości rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego w kaplicy św. Antoniego, epitafium inskrypcyjne Stanisława Wapowskiego (marmurowe) umieszczone nad wejściem do zakrystii, a także neorenesansowe stalle w prezbiterium.
Ten cenny zbytek Dynowa otoczony jest murem i kaplicami z końca XIX w. Od południa usytuowana jest późnorenesansowa brama prowadząca na dziedziniec kościelny. Postawiona w XVII w., a uzupełniona w końcu XIX w. Wybudowana została w formie trójosiowego łuku triumfalnego z bogatą ornamentyką. Posiada trzy przejścia zamknięte półkoliście. Ściany jej zwieńczone są gzymsem wspartym na konsolach. Na zwieńczeniach bocznych skrzydeł wprowadzono posągi archaniołów: św. Rafała i św. Michała, natomiast płyciny frontowe wypełnione są sztukateryjną dekoracją roślinną, główkami puttów oraz dwoma hermami.
W południowo-zachodniej części zespołu kościelnego wznosi się późnobarokowa dzwonnica z końca XVIII w., której górną część nadbudowano w 1919 r. Wybudowana jest na rzucie kwadratu, posiada dwie kondygnacje rozdzielone profilowanym gzymsem. Dzwonnicę wieńczy dwukondygnacyjny hełm kryty blachą. W przyziemiu dzwonnicy znajduje się kaplica św. Teresy.

Autorzy fotografii: Daniel Gąsecki, Jan Prokop, Przemysław Woźny, zbiory Grzegorza Szajnika

powróć do mapy trasy rowerowej... | powróć do listy tablic na trasie rowerowej...

 

 

 

WCZYTYWANIE